#anlamli

Bir güzellik doğuyor yüreğime şiirden.

Martılar konuyor omuzlarıma,

Gözlerin İstanbul oluyor birden.

Akşamlardan, gecelerden, senden uzağım

Şiirlerim rüzgardır uzak dağlardan esen

Durgun sular gibi azalacağım

Bir gün, birdenbire çıkıp gelmesen.

Şarkılarla geleceksin, duygulu, ince

Yalnız gözlerime bak diyeceksin.

Ellerim usulca ellerine değince

Kaybolup gideceksin

Bir elim seni çizecek bütün pencerelere

Bir elim seni silecek.

Kalbim: Ebemkuşağı; günde bin kere

Senin için yeni baştan can kesilecek.

Ne güzel seni bulmak bütün yüzlerde

Sonra seni kaybetmek hemen her yerde

Ne güzel bineceğim vapurları kaçırmak

Yapayalnız kalmak iskelelerde.

Seninle bir yağmur başlıyor iplik iplik,

Bir güzellik doğuyor yüreğime şiirden.

Martılar konuyor omuzlarıma,

Gözlerin İstanbul oluyor birden.

"Ne?"

"Sen benim portakallı pekin ördeğimsin."

Ben her ne kadar insanların etkilendiği bir kaç kere çıkma teklifi alsa da hiçbir zaman gerçekten sevildiğini hissedemeyen kişiyim.

Ben en yakınlarımdan yediğim darbelere, hayatımın merkezinde olan insanları kaybetmeye, üzülüp ağlamaya hakkım olduğu olaylara gülen ama içinde fırtınalar kopan kişiyim.

Ben hayatının sonuna kadar yazılarını yazmaya devam edip yayınlayacak ama asla "aile" kelimesini kapsayan insanlara bundan bahsedemeyecek kişiyim.

Ben başarılı olması zorunlu olan kişiyim.

Ben asla tam olarak istediğim şeyi yapamayacak olmanın verdiği yükü küçük bir çocukken bile sırtlayan o kişiyim.

Ve ben asla ben olamadım çünkü yukarıda bahsettiğim kişiler olmak zorunda bırakıldım.

Eğer ki ben; ben olabilseydim, arkamda duran bir ailem olabilseydi, şuan belki size ilham olan genç bir kız olabilirdim.