Katër mënyra për ta mbajtur një cigare. Katër kapituj të të njëjtit shpirt.
Eksperti mësoi të fshehë plagët pas sigurisë. Artisti i ktheu dhimbjet në ngjyra dhe ëndrra. I dashuruari e dorëzoi zemrën pa garanci se do ta merrte mbrapsht. I vetmuari u ul përballë heshtjes dhe mësoi të jetojë me të.
Njerëzit shohin vetëm duart. Por askush nuk sheh peshën që ato kanë mbajtur.
Nuk shohin netët pa gjumë, lotët e fshehur, mallin për njerëz që nuk janë më, apo betejat që i kemi luftuar në heshtje.
Dhe megjithatë... vazhdojmë.
Me zemrën pak më të lodhur, me shpirtin pak më të mençur, me disa ëndrra të thyera, por ende me dritë brenda nesh.
Sepse jeta nuk na ndryshon duke na marrë vitet. Jeta na ndryshon duke na marrë pak nga vetja, derisa të zbulojmë kush jemi në të vërtetë.
Dhe ndoshta bukuria më e madhe nuk është të mos thyhesh kurrë... por të thyhesh, të ringrihesh dhe të vazhdosh të duash, edhe kur zemra mban kujtime që nuk do të shërohen kurrë plotësisht.
