Het is de derde sessie voor mijn coachee. De vorige twee sessies gingen vooral over begrijpen wat rouwen inhoudt, wat je daarbij kunt ervaren en dat dat allemaal goed is.
Het is sinds lange tijd mooi, warm weer en Dora en Manno gaan ons helpen. Coachee heeft sinds de vorige sessie veel meegemaakt, vooral op het gebied van afscheid nemen en loslaten. Ze ziet er echter opgewerkt uit, ze straalt! Als ik vraag hoe het met haar gaat, vertelt ze over het verlies van een dierbare, hoe dat haar raakte, hoe het haar leven even overhoop gooide, hoeveel energie het kost maar dat ze zich desondanks sterk voelt en gesteund door haar omgeving.
Intussen blijven Dora en vooral Manno haar aandacht vragen, ze snuffelen, knabbelen en schuren aan haar. Ze vindt het leuk, lief en geeft ze de aandacht die ze vragen. Uiteindelijk loopt Dora een stukje weg, maar blijft Manno in de buurt.
Als ik haar vraag om twee pionnen uit te zetten, de ene waar ze nu staat en de ander waar ze naartoe wil, weet ze al meteen waar ze moeten komen, meldt ze me. Ik vraag haar om bij haar nu-pion te gaan staan, de verbinding aan te gaan en te voelen wat ze voelt. Terwijl ze daarmee bezig is, gaat Manno achter haar staan en snuffelt aan haar handen, rug, nek en haren. Het maakt haar aan het lachen en ze weet meteen wie hij is: haar vriend! Ze is blij dat hij bij haar is en haar zo steunt - en het klopt ook! Hij is er ook, helpt haar door er te zijn, haar de ruimte te geven, maar haar ook op te beuren en soms dat duwtje te geven dat ze ook nodig heeft. We lopen naar haar straks-pion en Manno loopt mee, nadat hij eerst nog even haar nu-pion heeft omgeduwd. Ze is blij dat hij meeloopt, het geeft haar rust en ze ziet de toekomst vol vertrouwen tegemoet.
Dan loopt Manno weg en komt Dora naar haar toe. Ze weet het meteen: zij is haar zus. En ze vertelt over hun band. Terwijl ze praat, gaat Dora liggen en uitgebreid rollen.
Coachee ziet dat als een teken dat de band met haar zus sterker en beter wordt. Op mijn vraag of ze verder kan kijken dan haar straks-pion, zegt ze dat ze daar nog niet aan toe is. Ze staat ook met haar rug naar de verdere toekomst en kijkt richting haar nu-pion. Ze wil zich nu richten om op dit punt te komen. Als ik haar erop wijs dat haar nu-pion is omgeduwd door Manno, lacht ze: misschien is ze wel verder dan ze denkt! Ik pak haar pion en loop er langzaam mee naar haar toe. Halverwege geeft ze aan dat dat misschien wel het punt is waar ze nu echt is.
We praten er nog wat over en haar conclusie is dat ze goed bezig is, al heel wat stappen heeft gezet en waar het nu om gaat is accepteren van wat is, zowel goed als verdrietig en om te vertrouwen op het proces: alles is goed - alles komt goed.
Deze sessie is beschreven met toestemming van coachee. De persoonlijke elementen zijn zoveel mogelijk weggelaten ter bescherming van haar privacy, zonder echter de essentie van het verhaal aan te tasten.
