#5daypleasure

All eyes were on him as he walked in the steep hallway of the precint. He didn’t mind the people staring at him or calling him. Two guards guided him until he reached the visitor’s area.

Inayos muna niya ang nagusot na suit bago umupo sa bakal na upuan. Katapat nito ay isang mahabang mesa na gawa rin sa bakal. Inilibot niya ang kaniyang paningin sa kabuuan ng lugar hanggang dumako iyon sa taong gusto niyang makita.

He should be happy seeing the man in an orange clothes, handcuffed and looked nothing like the proud Mr. Arthuro Zobel, but he couldn’t find that triumph within his heart.

Gulat at pagtatakha ang rumehistro sa mukha ng matanda, ngunit nagpatuloy ito sa paglalakad hanggang marating ang katapat na upuan ng kaniyang di kilalang bisita.

“Who are you?” Mr. Zobel asked the man whose comfortably sitting across him.

He crossed his arms and the side of his lips twitched upward. He let out a low mocking laugh as he speaks. “I’m hurt you cannot recognize me, Mr. Zobel. And sad that I can never forget you.”

“What are you trying to say? Have we met before? Kung isa ka sa mga taong nagawan ko ng kasalanan,” he paused and slightly bow his head, “I’m sorry.”

The man laughed once again, this time it echoed into the four walls of the area.

“Your sorry is not enough to bring back the life of my sister.” He spat each words. Hindi na rin napigilan ang pagkuyom ng kamao nito.

Muli, naalala niya kung paanong nawala ang kaniyang nag-iisang kapatid. How her lifeless body felt against his arms. How pale her sister became as she was covered in her own blood. Hinding-hindi na iyon mabubura sa kaniyang isipan. Nakatatak na iyon sa kasuluk-sulukang bahagi ng kaniyang pagkatao.

Pagkalito ang rumehistro sa mukha ng matanda hanggang sa maalala niya ang insidenteng ilang taon ring umusig sa kaniyang konsensya. Nanlaki ang kaniyang mata at dilat na dilat noong bumaling muli sa binata.

“I-Ikaw?”

The man flashed a lopsided grin. “I am the brother of the kid you killed.”

Mr. Zobel started to sob as he remembered the incident. Umiiling ito at hindi makatitig ng tuwid sa binata.

“Hindi ko sinasadya. Hindi ko sinasadya,” paulit-ulit nitong wika.

“Sinadya man o hindi, you can never bring back my sister.” Puno ng hinanakit ang boses ng binata. He stilled on his chair as he looked at the eyes of the man he loathed the most. His green eyes were burning, and it’s full of hatred.  “You turned me into a monster. You made me heartless. You are the reason why my blood screams vengeance. And you are the reason why your daughter—”

“Don’t hurt my daughter,” Mr. Zobel pleads.

Umigting ang kaniyang panga at pilit kinalma ang sarili. “I heard your daughter’s… pregnant.” The last part sounded like a whisper. It’s hard for him to say the word but he did.

“I’m begging you, don’t touch my daughter.” Mr. Zobel pleads once again.

Hindi sumagot ang binata, bagkus ay maotoridad itong tumayo at tumalikod. A small sardonic smile escaped his lips. “Too bad, I already did.”

“I-Ikaw?” Biglang napatayo si Mr. Zobel sa kaniyang kinauupuan noong mapagtanto ang isang bagay. “It’s you who kidnapped my daughter.” He blurted.

Sa huling pagkakataon ay hinarap siya ng binata. His chiseled face void from any emotions. His eyes were dead but if you look deep into it, you will see a glimpse of pain that was hidden. “It’s for you to find out. But I guess you will never know since I will make sure that you will rot in this place.”

*****

3 years later…

“Where’s Angelo?” Natatarantang wika ni Isabella sa nanny ng kaniyang 3 year old little boy noong makita ang namumutla nitong mukha. Kinutuban na siya ng masama noong hindi mahagip ng kaniyang paningin ang kaniyang anak.

“M-Ma’am, eh kasi bumili lang ako ng maiinom tapos pagtingin ko wala na si Angelo sa tabi ko.”

“Oh my god!” Isabella’s heart started to pound faster than the usual. Gusto niyang sumigaw at pagalitan ang nanny ng kaniyang anak ngunit mas importante sa lahat ay ang mahanap niya ang kaniyang anak.

“Saan mo ba siya iniwan, ha?” ani Isabella habang kagat-kagat ang kuko at hindi mapakali ang isipan.

“Dito po.” Sumunod siya sa nanny ng kaniyang anak hanggang mapadpad sila sa bahagi ng park na maraming batang naglalaro.

“Angelo? Baby? Where are you?” Nagsimula na siyang sumigaw habang umiiyak.

Hindi niya kakayaning mawala si Angelo sa buhay niya. She remembered all her struggles giving birth to Angelo at mas lalo lamang siyang naiiyak.

“I shouldn’t have answered that phone call.” Maya-maya’y bulong niya sa pagitan ng pagsigaw at pag-iyak.

It’s Saturday afternoon at ganito ang bonding niya at ng kaniyang anak. She will bring him to the park and they will play hanggang sa magsawa si Angelo. Kanina naman ay masaya silang naglalaro, kung hindi lamang sa tumawag sa kaniya ay sana nasa tabi pa rin niya si Angelo.

“Kasalanan ko ‘to… Kasalanan ko ‘to,” bulong niya at napapasabunot sa kaniyang buhok. “I can’t forgive myself if something happened to my baby boy.” She sobbed.

“Ma’am, pasensya na po. Kung sana hindi ako nalingat hindi nawala si Angelo.”

It didn’t comfort her. Mas lalo lamang bumigat ang kaniyang pakiramdam. Hindi niya kakayaning mawala si Angelo sa kaniyang buhay. Her little boy is her sunshine. All the nightmares she had was vanished when Angelo was born. Para itong anghel at lahat ng hinanakit sa kaniyang dibdib ay biglang naglaho.

She was hesitant at first to touch Angelo, but when she saw him smile, her heart melted in an instant.

Marami man ang pinagdaanan niya bago naisilang si Angelo, lahat iyon ay napalitan ng kasiyahan sa munting ngiti ng kaniyang anak. Lahat ng panghuhusgang naranasan niya ay balewala sa sayang dulot ng kaniyang anak.

Humantong din siya sa puntong gusto niyang ipalaglag ang bata sa takot sa kaniyang magulang, ngunit hindi maatim ng kaniyang konsensya ang kumitil ng buhay. Sa huli ay ipinagtapat din niya sa kaniyang mommy ang sitwasyon. Maraming tanong ang ibinato sa kaniya, ngunit lahat iyon ay nagawan niya ng paraan. She even made up stories. Pinalabas niyang bago pa siya nakidnap ay buntis na siya at hindi pinanagutan. And she started to believe her own story, but she can never escape the truth about her son’s father.

“Momma, why are you crying?”

Parang nabunutan siya ng malaking tinik sa dibdib dahil sa maliit na boses na iyon. Agad siyang humarap sa pinanggalingan ng boses at doon nakita niya ang kaniyang anak. Marami itong bitbit na pagkain at madungis din ang damit nito. Mukhang kumain ng ice cream.

She ran to her son and hugged him tightly. “Where did you go, baby? Alam mo bang pinakaba mo ng sobra si mommy?” Her tears won’t stop from falling.

“Did I made you cry, momma?” Her son asked innocently. “I’m sorry, momma. Please don’t cry na.”

“Don’t do it again, okay? Wag na huwag ka ng mawawala sa paningin ko.” She pat his head and he nod silently.

She can’t help but to stare at her son’s face. From the blonde hair of his son down to his emerald eyes… Napakagwapo ng kaniyang anak kahit maliit pa ito.

Pinupog niya ng halik ang kaniyang anak hanggang makarating sila sa tapat ng kaniyang sasakyan. Bago niya paandarin ang sasakyan ay humarap muna siya sa kaniyang anak na kinakain ang mga bitbit nitong pagkain kanina. Kumunot ang kaniyang noo noong mapagtantong hindi niya iyon binili.

“Where did you get that, Angelo?” She asked with her voice shaking. Hindi niya maintindihan kung bakit kakaiba ang kaniyang nararamdaman.

“Daddy,” simpleng sagot ng kaniyang anak na halos magpasabog sa kaniyang dibdib.

“Daddy?” Paniniguro niya.

Tumango ang kaniyang anak. “Bigay ni Daddy.”

“Sinong Daddy, baby?”

“The man outside our house mommy. He’s always there.” Inosenteng sagot ng kaniyang anak.

“And why are you calling him Daddy?”

Ngumiti si Angelo sa kaniya. “Because he said that he’s my daddy.”

Parang sasabog ang isipan ni Isabella dahil sa mga sinabi ng kaniyang anak. She has no idea about it. Not even a little.

“And you believed a stranger, baby?”

Muli itong tumango pero kumunot ang noo at lumabi. “He’s not a stranger, mommy. He is my Daddy.” Tumigil ito sa pagsasalita at parang may inaalala. “And we both have green eyes.”

Namuo ang takot sa dibdib ni Isabella dahil sa sinabi ng anak. Agad niyang niyakap ang anak at mahimbing na sinuklay ang alon-alon nitong buhok.

“Don’t see him anymore, anak. Okay?”

Angelo puckered his small lips. “Buuuuut he’s my dad—”

“He is not your daddy. Your dad is dead.”

Pagtingin niya sa maliit na mukha ng anak ay umiiyak na ito at napapailing.

“I’m sorry, baby…” bulong na lamang niya para pagaanin ang loob ng kaniyang anak.

She can’t bear to lose Angelo... Not anymore.

 *****

Isabella was walking towards her car. Marami siyang bitbit na supot. Pwede namang maids ang utusan niyang mag-grocery pero sumasakit lamang ang kaniyang ulo dahil minsan ay hindi nasusunod ang sa kaniyang listahan.

Angelo was with her mother kaya naman ay kampante ang kaniyang kalooban. Pagkatapos ng mga sinabi ni Angelo sa kaniya ay nakaramdam na siya ng takot para sa safety nila ng kaniyang anak. Minabuti niyang doon muna tumira sa kanilang mansyon, tutal mommy lang naman niya ang naroroon.

Her dad is still in jail. Non-bailable kasi ang kaso nito kaya wala silang nagawa. Noong unang beses siyang bumisita sa kaniyang Daddy ay upang ipaalam rito na buntis siya. Her dad wasn’t mad at her. At ang hindi niya maintindihan ay parang may gustong sabihin ang kaniyang Daddy sa kaniya ngunit hindi nito magawang sabihin. She didn’t mind that since her dad is always like that.

Nasa tapat na siya ng kaniyang sasakyan at pinapasok ang mga pinamili sa compartment noong bumagsak ang isang supot ng kaniyang pinamili. She cursed silently habang pinupulot ang mga pinamili.

Laking gulat niya noong may tumulong sa kaniya. A man picked up the things and he even put it inside the compartment. Hindi maintindihan ni Isabella ngunit biglang bumilis ang tibok ng kaniyang puso. She tried dating different men after giving birth to Angelo but none of them can make her heart beats faster compared to the man who kidnapped her almost 4 years ago.

Kinakabahan siya habang papalapit sa nakatalikod na lalaki. His sturdy arms made Isabella gulped. Kahit nakatalikod ito ay kitang-kita niya ang mga ugat sa kamay nito. His veins were visible and she knows that he’s a strong man.

“Thank you,” aniya.

“No problem.” He replied as he started to walk away from her.

Ilang segundo ring nabato si Isabella sa kaniyang kinatatayuan.

That voice… I can’t be wrong!

Noong matauhan ay dali-dali niyang hinagilap ang binata ngunit hindi na niya ito makita. Para siyang tangang nagpaikot-ikot sa parking area ngunit wala na talaga ito.

Napasandig siya sa pintuan ng kaniyang sasakyan dahil sa pagod. Napahawak siya sa kaniyang dibdib at hanggang ngayon mabilis pa rin ang tibok nito.

Kinapa niya ang kaniyang pisngi at doon lamang niya napagtantong umiiyak na naman siya.

Napailing na lamang siya at mabigat ang dibdib na pumasok sa kaniyang sasakyan.

Pagkaalis ng sasakyan ni Isabella ay siya namang paglabas ng binata mula sa kaniyang sasakyan.

It was a long ride.

Isabella was sitting beside her captor. She had her blindfold but her wrists were free. Kung tutuusin ay kayang-kaya niyang tanggalin ang kaniyang blindfold para masilayan ang mukha ng binata, ngunit hindi niya ginawa. Instead, she stilled herself and calm her nerves.

She's tense. Hindi niya alam kung bakit. She was his captive for several days, at sa mga sandaling iyon ay nakalimutan na niya ang buhay sa labas. As if her body is programmed just to please him. At ngayong makakalaya na siya ay hindi niya alam kung paanong magbabago ang kaniyang buhay dahil sa kaniyang mga naranasan.

She wants to curse the guy. No. She wants him to pay. But a part of her doesn't want to do anything. She just wants to walk away and forget everything.

Ituturing na lamang niyang isang bangungot ang mga nangyari sa kaniya. She will live her life to the fullest as if nothing happened to her. As if he didn't used her like a cheap tramp. She wants to continue her life like before she was still free. Pero hindi niya alam kung paano. Saan siya magsisimula at kung paano niya ipapaliwanag sa pamilya ang mga nangyari sa kaniya.

Too many questions. Too many worries. Natatakot siya sa sasabihin ng kaniyang pamilya sakaling matuklasan ang mga pinagdaanan niya. She knows her family loves her very much, kaya hindi niya kakayanin kung sila mismo ang huhusga sa kaniya.

She took a deep breathe.

"Malayo pa ba tayo?" tanong niya.

He didn't give her an answer. Instead, he focused on the road and there are times that he glances at her direction.

A part of him doesn't want to let go of her. Pero inuusig siya ng kaniyang konsensya, kung konsensya ngang maituturing. Plus, her presence is making him crazy than he already is.

He wants her. Every inch of her and that scares the shit out of him. Hindi siya pwedeng makaramdam ng kahit anumang espesyal para kay Isabella. He loathes her family and there is no way he would let her enter his life.

At isa pa, Isabella made a great show last night. She was hot, naughty and dirty. He likes it. And he wants more of it, but no. He needs to free her not because it is the right thing to do, but because to save himself from feeling something for her. Something that could ruin him in the process. And he won't allow that. There is no way he would let a woman crash everything he built. There is no way he will let himself succumb to the enchanting prowess of a woman. Especially a woman like Isabella -- beautiful, strong and determined.

Tumigil ang sasakyan kasabay niyon ang pagtigil ng puso ni Isabella. Napabuntong-hininga siya noong maramdaman ang mainit na hininga ng lalaki malapit sa kaniyang leeg at kasunod niyon ang pagkatanggal ng kaniyang suot na seatbelt.

She stilled inside the car, waiting for him to do whatever he wants. Narinig niya ang pagbukas ng pinto sa passenger's seat at ang pagbukas ng pintuan sa kaniyang tabi.

"We're here," anito sa baritonong boses.

Nangangapang lumabas si Isabella mula sa sasakyan. Bumuka ang kaniyang labi noong tuluyang makalabas.

"Can I take off my blindfold?" She asked hopefully.

"After 20 seconds," he answered.

Narinig niya ang yapak palayo mula sa kaniya at hindi niya maintindihan kung bakit niya iyon nagawa. Nahawakan niya ang laylayan ng damit ng lalaki. Nanginginig ang kaniyang kamay at dama iyon ng lalaki.

The man just stared at her face for a momment before his eyes fell on her pale hands.

It's now or never. Muli siyang humugot nang malalim na buntong hininga.

"C-Can I touch your face for the last time?" she asked, sounding firm but deep inside her heart is beating faster than the usual.

Naramdaman niya ang pagbalik ng lalaki mula sa kinatatayuan kanina. Kahit may blindfold ay nakuha pa rin niyang kapain ang mukha ng lalaki.

Ang kaniyang kamay ay dumaan sa mapupula nitong labi hanggang sa natunton nito ang kaniyang mahahabang pilik-mata. Huling sinipat ng kaniyang palad ang scar na malapit sa kilay nito. She memorized his scar. Ito lang ang tanging palatandaan niya kung sakali. Ngunit hindi na rin siya umaasang magtatagpo pang muli ang landas nilang dalawa.

She felt his hands on her face, cuffing both her cheeks. And then, his knucles grazed her lips before she felt his lips pressed against her.

"I will have you back, Isabella." He whispered and just like a wind he disappeared. "Good bye, luv."

Hindi na pinalipas ni Isabella ang dalawampung segundo at tinanggal ang kaniyang blindfold. Tanging usok na lamang mula sa sasakyan ng lalaki ang kaniyang nakita.

Napahawak siya sa kaniyang dibdib at sa hindi malamang dahilan ay naninikip ito. She brushed off the thought. Humarap siya sa malaking gate sa kaniyang harapan at may munting ngiting sumilip sa kaniyang labi. Finally, she is home. But, why can't she feel that she actually is?

Nag-doorbell siya sa kanilang malaking gate at noong bumukas iyon ay isang mahigpit na yakap ang sumalubong sa kaniya.

"Isabella, sweetheart..." Her mom gushed, crying loudly.

Hindi na rin niya napigilan ang pagtulo ng luha. She missed her mother so much. Otomatikong yumakap siya pabalik dito.

"Mommy," paulit-ulit niyang sambit. "I missed you, Mom. I missed you."

***

She was at home for almost two weeks. At sa loob ng dalawang Linggong iyon ay hindi pumalya si Mrs. Zobel sa pagtanong sa kaniyang anak sa kung ano talaga ang nangyari rito. Isabella lied about what happened to her. She told her mom that she was abducted just to threaten his Dad. Nothing more, nothing less. Hindi niya kayang sabihin sa ginang ang mga naranasan niya sa loob ng limang araw na iyon. Her mom told her that she went missing for 5 days. They did everything to find her but they couldn't.

He must be really rich, she thought.

Her mom became overprotective of her. Kahit mamasyal lamang siya sa garden ng kanilang mansyon ay kailangang may kasama ito. Minsan ay nasasakal na siya, ngunit iniintindi na lamang niyang natatakot ang kaniyang mommy na muli siyang mawala.

She was sitting at the front of her dresser, fixing her hair. Huminga siya nang malalim at napatingin sa family picture na nakapatong sa ibabaw ng kaniyang mesita. It was her and her parents. They're all smiling in the picture. Kinuha niya iyon at hinaplos. Napatingin siya sa nakangiting mukha ng kaniyang Dad.

"Who are you, Dad?" She murmured and place back the photo on the table.

Muli niyang inayos ang kaniyang buhok at napatingin sa suot na dilaw na kamiseta. Dahan-dahan niyang tinanggal ang suot na kamiseta hanggang sa mahulog iyon sa sahig.

Her right hand then traced the tattoo etched at the top of her breast. He carved letter "T" on her. At ilang beses na niyang hinanap sa magazines, newspaapers at internet ang lahat ng taong nagsisimula sa pangalang "T" na nakasalamuha ng kaniyang Daddy but she couldn't find him.

Nakarinig siya ng katok sa kaniyang pintuan kaya dali-dali niyang pinulot ang kamiseta at muling sinuot. Saktong pagpasok ng kaniyang mommy ay nakaayos na siya.

"Are you ready to see your Dad?" Her mom asked her.

Napalunok siya at pilit na ngumiti. "Y-Yes..."

Nanginginig ang kaniyang kalamnan habang humahakbang palapit sa kaniyang mommy. She tried to avoid visiting her Dad this past weeks. Pero kahapon nga ay mapilit ang kaniyang mommy at napapayag siya. Hindi niya alam kung kaya na niyang harapin ang kaniyang Dad. May namuong galit para sa kaniyang Daddy na lumukob sa kaniyang dibdib. Isa ito sa sinisisi niya sa mga nangyari sa kaniya. Hindi niya alam kung kaya niyang marinig ang mga sasabihin nito.

Her Dad is still in jail. Maraming kaso ang isinampa rito ng mga dating kasamahan. Lahat ng tinatagong baho ng kaniyang Dad ay nahalungkat. At isang tao lamang ang pumasok sa kaniyang isipan na kayang gumawa nito-- her abductor.

Napapikit siya't napahaplos sa kaniyang braso. She could still feel his warmth against her body each night. And she will wake up with her underwear soaking wet, thinking of the things he would have done to her if she is still in that place. She brushed off those thoughts and focused to her mom.

"Mr. Zaragossa is already here, sweetheart..." tukoy nito sa kanilang abogado.

Their lawyer is doing everything to get his Dad on bail. At isa sa request ng kaniyang Dad ay ang makita siya. He wants to know if she's really okay.

"Come on." Her mom held her hand tightly.

She faint a smile and they started walking. Ngunit hindi pa sila nakakalabas ng kaniyang silid ay nakaramdam na siya ng kakaiba. She felt her world spinning at parang hinuhukay ang kaniyang sikmura. Napabitaw siya sa kaniyang mommy at napatakbo sa kaniyang bathroom.

Doon, sumuka siya nang sumuka. Ngunit puro tubig lamang ang lumalabas sa kaniya. Kinatok siya ng kaniyang ina at nanghihina man ay nakakapit siya sa doorknob at dahan-dahang tumayo.

She was dumbfounded when she gazed at the toilet.

Damn! She cursed. This is not happening to me.

"Isabella, are you okay?" Her mom sounded worried.

Her hands are lips are shaking but she managed to answer. "I-I am, mom. Masama lang ang pakiramdam ko."

Napasandal siya sa pintuan at napahawak sa tapat ng kaniyang puso. Mabibilis na pagtibok ang kaniyang naramdaman. Bumaba ang kaniyang kamay sa kaniyang tiyan at mahina niya iyong hinaplos at napailing.