#290121

Sana bu şehrin en kalabalık noktasında, penceresinin buğusu yarım yamalak silinmiş bir hiçin gözleriyle buluşmak kalsın. Gecenin sabaha kavuştuğu bir saat diliminde gökyüzünden tenine bir hikâye yağsın. Düşsün, düşsün ve ellerine yerleşsin. Tam o anda zaman da dursun. Sana durmak kalsın. Ve sen etrafı hayal et. Kapısı kapalı bu şehrin en kalabalık noktasındasın. Duyulmayan bu kez sen olacaksın. Hisset soğuğu sakince. Bu yağan hikâye, ardından karı getirecek kadar masumdur. Ama çamura boyanacak kadar da çaresiz yazılmıştır. Bu yüzdendir, soğuğu ellerini keser. Bu kesikler de sana kalsın. Bir hiç uğruna yazılan elindeki o hikâye, sana yazıldığı günü hatırlatsın. Pencere önünde kendini arayan kadını hatırlatsın. Kadının o pencereden aşağıya kaç kere baktığını hatırlatsın. Seni bir üşüme tutsun, ceplerine dolsun içimin soğukluğu, ellerini koymayasın. Bu yağan hikâyeyi senin zihnin asla okumasın. Yüreğine de dokunmasın. Benim binalarım göğe yakındır. Yıkılmasın. Sen ellerine bak öylece. Bir hikâye daha yazılmasın. Hiçin soluğu ancak böyle bir hikâyeye yetiyor ne yaparsın. Bu hikâye de sana kalsın. Sonra pencereme bir çiçek dayansın. Suyunda merhametimi arasın. Büyüsün, benim kadar olsun. Beni aşsın, bana rağmen bende kalsın. Gözlerinden vazgeçtim, bakmayasın. Sen hayal etmeyi elbet bırakırsın. Zamanı da serbest bırakalım öyleyse, istediği yere aksın. Elindeki o karlı hikâye de erisin ve çamura batsın.