#23.05

Ben sadece... güzel şeyler olsun ve güzel hissedelim istemiştim. Emeklerimin çöp olması karşısında o kadar yorgun ve kırgınım ki anlatabilsem yine anlamayacaklar. Anlasalar da umursamayacaklar...

kendime sarılabilmeyi o kadar çok isterdim ki. onca acıları çektikten sonra nasıl hiçbir şey olmamış gibi davranabildiğini sormayı. yara izleri hâlâ tazeyken bedeninde yüzüne ölüm kadar soğuk gülüşleri nasıl yerleştirdiğini. gel otur karşıma bir kere, sarılayım sana yarana ortak olayım. ama yine tek başına hep tek başına

arkadaslar tarihi olaylari veya tarihe adini yazdirmis adamlari gerizekali romantizminize alet etmeyin bu nasil bi kezbanlik seviyesi papatya edebiyati...