#13102015

13.10.2015

13.10.2015

Sevgilim, tam her şeyden bağımı kopardığım sırada seninle tanıştım. Tam yalnızlığımla bir kadeh şarap daha içerken seni tanıdım ben. Tam sayfalarım bana küfrederken, sen çıktın karşıma. Bir şiir daha karaladım tüm sayfalara cevaben. Tüm yalnızlığıma çare oldun. Öyle bir geldin ki sevgili, gidişin hiç olmasın. Seni ne kadar sevdiğimi bir kalemim bir kağıdım bilir. Zaten 13 Ekimden beridir kalem ve kağıtla aramız hep iyi. Daha pek bir şey yaşamadık doğruyu söylemek gerekirse, ama daha seni yaşamadan, yaşamaya başladım. Bana “ben” olmayı öğrettin. “Seni Hak Edecek Ne Yaptım ?” diye sormuşsun, merak ettim. Peki, ya ben seni hak edecek ne yaptım ? Beni bu güne kadar sahiplenmediler, sen neden bu kadar sahiplendin ? Ben bu güne kadar aşkı hiç tatmamıştım. Sevdim, aşık oldum ama hiç tadamadım. Kısa süreli tanışmanın ardından, yalnızlığın şarabını bir dipsiz kuyuya boşaltıp, senin aşkının şarabından tattım ben. Beni yalnızlık şarabının yanına gönderme, bir dipsiz kuyuda bırakma. Hiç kimseye güvenmediğim kadar güveniyorum sana. Hiç kimseyi sevmediğim kadar da seviyorum. Yarınım olduğundan hiç şüphem yok. Yarınım, ondan bir sonraki gün ve bir sonraki ayım sensin. Her yanım senken bir engel nasıl var olabilir ? Seni seviyorum. Seni sevmeme engel olabilecek her şeye engelim ben. Son şiirimsin sen, son sözlerim. Seni çok seviyorum.