#02.11

Stargate SG-1, 02.11 The Tok'ra Part 1

~Özdemir Asaf

2020/11/18

Kafamda dolanan o kadar çok olasılık var ki acaba demekten yorulmuş bir zihinle uyanıyorum her gün. İnsanlara bakarken o kadar kuşkuluyum ki gözlerim imâdan yoruluyor. Hiçbir şey yapmıyorum. Hiçbir şey yapamıyorum. Beni yolda görseniz tanımazsınız çünkü gördüğünüz kişi ben değilim. "Ben aslında yokum" derken artık ciddi bir ifade takınıyorum çünkü 'gerçeklik' ütülü takım elbisesini giyip karşımda duruyor. Beni görenle beni okuyan aynı kişiden bahsetmezse ben nasıl olabilirim? Ve insanlar arasında yürürken gölgeninizi yolda göremezseniz ve bu istisnasız her gün olursa ne hissedersiniz?Her şeyim askıda. Ne yere ayak basabiliyorum ne de gökyüzüne dokunabiliyorum. Şair mutluyum demişti ya, ben de mutluyum. Ve en güzel yalancılar şairlerdir