Δεν πειράζει αγάπη μου. Δεν πειράζει έρωτά μου. Ή τουλάχιστον αυτό προσπαθώ να κάνω τον εαυτό μου να πιστέψει. Δεν πειράζει που δεν με ένιωσες. Ένιωσα εγώ και για τους δύο. Διόρθωση. Νιώθω εγώ και για τους δύο. Γιατί ακόμη νιώθω. Γιατί ακόμη υπάρχεις μέσα μου, ακόμη υπάρχεις πάνω μου, ακόμη υπάρχεις στις κρύες άκρες των δακτύλων μου και στα παράξενά μου χείλη. Στον λαιμό μου και στο μάγουλό μου, και σε κάθε σημείο του σώματός μου που ψηλάφισες, που παρατήρησες, που ακούμπησες βιαστικά ή και κατά λάθος. Δεν πειράζει που κάθε φορά που τυχαίνει να με κάνεις χαρούμενη, καταλήγει με εμένα εξίσου λυπημένη. Δεν πειράζει που έχεις φιλήσει άλλα χαμόγελα, που έχεις κοιτάξει άλλα μάτια, που έχεις δώσει αλλού έρωτα. Που έχεις ξενυχτήσει κουμπωμένος σε άλλες αγκαλιές, σε ξένη πόλη, σε ξένα κρεβάτια. Κι ας έχω ένα κρεβάτι με το όνομά σου πάνω του. Και δεν πειράζει που δεν νοιάστηκες ποτέ αρκετά ώστε να με πάρεις τηλέφωνο, ώστε να μου στείλεις μήνυμα, για να μάθεις πώς είμαι μετά από εσένα. Δεν ήμουν καλά, και δεν είμαι καλά. Μα δεν πειράζει. Και δεν πειράζει που δεν γίναμε αυτό που εγώ ήθελα να γίνουμε. Που δεν προλάβαμε, που δεν προσπαθήσαμε, που δεν σου φάνηκε αρκετό για να το δοκιμάσεις. Ή που, μάλλον, δεν το ήθελες και ποτέ.
Κι αυτό, αγάπη μου, αυτό, έρωτά μου, με πειράζει πιο πολύ από όλα.
