'

Boş versene artık çabalamayı görmüyor musun hiçbir anlamı yok.

Kalbin kalbime denk değildi ki sarıldığımızda tamamlanalım.

Hallettim sandığım hiçbir şeyi halledememişim.

Bir gece sabaha karşı bitirdim bendeki seni.

Bıraktığın enkaza geri döndün ama öylesine yıkılmıştı ki kapının yerini dahi bulamadın. Sahi kapıyı çarpıp çıkarken geri döneceğini biliyor muydun?

Ne ben sana gelebilirim ne de sen bana şimdi.

Bir tek seni bu kadar çok...

Aynı gülüşe defalarca yenildim.

Sol yanım koca bir enkazdan ibaret ben kimi nasıl alayım oraya yeniden?

Ben artık seni sevemeyecek kadar yorgunum.

Biz olmayı beceremedik ama hiç olmayı çok iyi başardık.

Anılar canını yakıyor insanın. Mutlu olanlar tekrar yaşanamadığı için mutsuz olanlar mutsuz ettiği için...

Sen bilmezsin her gülüşüme ortak olduğunu. Sen bilmezsin gülüşlerimin nedeni olduğunu. Sen bilmezsin her sokakta el ele yürüdüğümüzü. Sen bilmezsin varlığının bile ilaç gibi geldiğini. Sen bilmezsin benim seni ne kadar sevdiğimi. Sen bilmezsin, bilmek de istemedin zaten. Görmezden geldin. O daha kolaydı senin için.

Kalp kırıklarım ruhumu parçalıyor. Ben sana bunu nasıl anlatayım?

Oysa hiç hak etmemiştin. Ben tarafından sevilmeyi...

Ne göze alabildin ne gözünü alabildin.