Həyatımın bəzi anlarında məni tapan heçlik hissindən necə çıxacağımı hələdə tam olaraq bilmirəm. Düşüncələrimin sərhədlərində gəzirəm ama olmur.

Mütləq heçlik, əbədi varlıq. Ziddiyətlərin ironiyası..

Dərin duyğular içində boğulan ruh, sonda öz yerini dəliliyə təslim edər.

Ən sevdiyin musiqidən kimə nə? Ən sevdiyin kitabdan kimə nə? Ən sevdiyin filmdən kimə nə? Anlamırsan ey bəşər övladı! İnsanlar sadəcə səni dinləyir və danışmağına icazə verir ki, sonra özlərini sənə danışsınlar.

Xaliqə üsyan olan yerdə məxluqa itaət yoxdur.

Bilirəm, yaşamaq üçün özünüzə kiçik səbəblər axtarırsınız. Bilirəm, sizin səbəbləriniz olmasa belə, yaşamaq instinktiniz sizə yalandan da olsa səbəblər yaradır. Bilirəm, sevgiyə, qayğıya möhtacsınız. Bilirəm, xəyallarınıza özünüz də inanmırsınız, lakin xəyal qurmağı da buraxmırsınız. Bilirəm, sosiallaşdığınız, danışdığınız insanlar sizə kifayət etmir. Bilirəm, özünüzlə qalmaqdan qaçırsınız, çünki həqiqət ruhunuzu incidir. Və mən bilirəm ki, heç biriniz bu və digər bütün yazılarımı tam olaraq heç vaxt anlamamısınız.

İnsanlara qaranlıq yanlarımı göstərməyə məcbur qalmaq pis hissdir. Xüsisilə görmək istədiyim mənzərəni, işıqlı yanımla yaratmağa çalışıram. Ama mənzərəm artıq təhlükəli forma almağa başlayıb və bu mənzərə üçün çox ruhları yox etməliyəm deyəsən.

Nəhayət, anladım ki, mənim ən böyük düşmənim düşüncələrimdir.

İlk öncə danışmağı buraxdım, sonra dinləməyi, zaman keçdikcə dialoqlardan qaçmağa başladım və düşüncələrimi yazılara tökdüm. İndi isə tamamilə susmaq istəyirəm..

Gecənin dəhşətini mi günəş gizlədir, gündüzün dəhşətini mi gecə gizlədir?

Həqiqət nə olursa olsun, alternativ yox idi və öyrənməyin sadəcə bir yolu vardı.

Bəzən elə qərarlar verməli oluruq ki, onlar bizə bir ömür vicdan yükü verir. Bir ömür bədbəxtlik və mənəvi ağrı yaşadır. Qəribə olan budur ki, mən bu qərarları nəticələrini bilə-bilə vermişəm. Əzizlərim, indi soruşuram: bu, güclü olmaqdır, yoxsa zəiflik?

Nədir sənə bu gənc yaşında ölümü düşündürən?