Piping Paraluman

Magkano ba ang halaga ng pag-ibig?

Nabibilang ba sa bawat barya ang pagmamahal?

Maaari bang pantayan ang paggalang at pagtatangi sa bawat kalansing o sa bawat malutong na papel na dumadaan sa aking mga palad?

Ano pa ba ang kailangan kong imudmod para maintindihan mo ang malaking kawalan na hindi mapupunan ng kahit anong salapi?

Sana maunawaan mo rin na ngayon lang din ako nagkaroon ng kalayaan na bumili ng kahit anong aking maibigan; ngayon lang din nakaranas ng biyaya…

Hindi ako madamot.

Iniisip ko lang kung anong mangyayari sa hinaharap dahil sanay ako sa pagiging mahirap; dahop na nga sa materyal na bagay, salat lalo sa pagmamahal.

Sana maintindihan mo, gaya ng pag-intindi ko sa iyong kalagayan– lagi kitang inuuna.

Kailan ko puwedeng unahin ang sarili ko na hindi ako mukhang makasarili, sakto lang?

Magsasawa din naman ako.

Madali namang magsawa; madaling ibasura ang bagay na inalisan mo na ng halaga…

Unti-unti nang namamanhid ang mga sugat ng aking puso; unti-unti ko nang natatanggap ang katotohanang hindi na kita mahahagkan muli…

Kahit na pabulong na humihiyaw ang isang maliit na tinig: “Hangga’t may hininga, pwede pa… kaya pa… mahal mo pa siya, di ba?”

Pero panghal na ako sa paghihintay.

Kailan mo kaya mapapagtanto na ang tanging kamalian ko ay ang mahalin ka? Na umasa ako na ipaglalaban mo ako kahit minsan?

Subali’t wala ka na.

Ipinihit mo ang iyong mga paa at pinili ang ibang landas… Hindi kita kayang pigilan.

Gustuhin ko mang pilitin ang aking puso, hindi ko magawang maghanap ng iba– Kahit paulit-ulit mong binura ang aking alaala, paulit-ulit mo akong pinalitan.

Naghanap ka ng iba.

Al perderte yo a ti, tù y yo hemos perdido: Yo, porque tù eras lo que yo más amaba, y tù, porque yo era el que te amaba más. Pero de nosotros dos, tù pierdes más que yo: porque yo podré amar a otras como te amaba a ti, pero a ti nadie te amará como te amaba yo.

Bangungot sa kalaliman ng himbing; mabilis na dinilaan ng apoy ang bawat pahina, ang bawat obrang pinagbuhusan mo ng pawis at dugo…

Natupok.

Naabo.

Sa isang iglap naglaho ang bakas ng mga alaala– isang di-matarok na kawalang lumamon sa iyong kaluluwa…

Hindi kita naisalba.

“Babangon tayo agad!”

Labing-anim na istasyon ng kalbaryo— bilangin ang paglipas ng bawat minuto sa tagaktak ng pawis sa noo…

Mahuhuli na ako.

Nang-uuyam na bagong walang laman; pawang nananadya.

Paasa.

Dumadagundong na gulong, daluhong na agos ng mga katawang nagigitgitan… nagtutulakan… nag-uunahang makaupo upang makapuslit ng idlip, maliban na lang kung katabi’y may anghit.

Ipit na ipit.

Papikit-pikit.

Sabayan ang pahinto-hintong indayog; ilang saglit pa, nasa mga pintuan na—