Going Down South

Inmiddels zijn we al ruim twee weken in Zuid-Afrika, maar heb ik nog niet de kans gehad jullie over onze ervaring met Malawi te vertellen.

Een land nog verder terug in ontwikkeling dan Tanzania, maar juist ook een land waar de mensen nog puur zijn en de natuur nog onaangetast. Het land met de ‘black-outs’ en het land waar toerisme net begint te komen maar de locale bevolking nog niet weet hoe hier aan te verdienen. Malawi is nog het echte (oorspronkelijke) Afrika!

Nadat we de grens van Tanzania naar Malawi lopend (wat dat is de snelste methode!) zijn over gestoken merken we gelijk verschil. De wegen zijn stukken beter en de autobestuurders rijden een héél stuk beheerster.

Die eerste nacht worden we gelijk geconfronteerd met misschien wel het grootste probleem van Malawi; de black-out’s! Vanwege de hitte en Zandi’s noodzakelijke nachtrust settelen we voor een iets duurdere accommodatie met airconditioning. Zo weten we zeker dat Zandi, en wij dus ook, goed slapen.

Helaas, niets is minder waar! Het blijkt dat de elektriciteit niet werkt en daarom een aggregaat is aangezet. De airco doet hard z'n best maar krijgt niet genoeg stroom om de kamer koel te krijgen, met als resultaat dat het na 4 uur airco binnen nog steeds warmer is dan buiten. Na een klacht over de prijs voor de airco die niet werkt, wordt er een extra aggregaat ingezet en wordt de kamer koel. Opgelost…….niet dus! Om 21.00 uur gaat alle stroom eraf. Er is niemand van het personeel te bekennen om het probleem te verhelpen en dus zitten we de hele nacht in een kamer zonder licht, zonder klamboe (die heb je ten slotte niet nodig hebt als je airco hebt) en een huilend kind vanwege de hitte, muggen en pikzwarte nacht. Welkom in Malawi!

Al snel komen we er achter dat de overheid energie probeert te besparen door dagelijks de elektriciteit uit te schakelen. Een rooster geeft aan wanneer de elektriciteit eraf gaat. In werkelijkheid is dit vaak het dubbele aantal uren en zit iedereen, inclusief bedrijven,  horecagelegenheden en ziekenhuizen vaak 12 tot 24 uur achter elkaar zonder stroom. Met geluk heb je vervolgens weer 12 uur stroom, maar soms is dit slechts anderhalf uur. Flink behelpen dus!

Gelukkig is het in Malawi, in tegenstelling tot Tanzania, wel mogelijk om een auto te huren en dus kunnen we heerlijk met z'n drieën op pad en laten we het openbaar vervoer de komende weken links liggen.

We hebben besloten niet de steden te bezoeken maar de plaatsjes aan Lake Malawi aan te doen. En zo zijn we van Karonga, Mzuzu, Nkhata Bay en Senga naar Monkey Bay en Cape Maclear afgereisd.

Op Cape Maclear zijn we een beetje verliefd geworden. Het meer is hier zo mooi en de mensen zo vriendelijk! We besluiten hier een hele week te blijven om te zwemmen, boottochtjes te maken, te relaxen en te 'connecten’ met de lokale bevolking.

En dan is het alweer tijd om naar Zuid-Afrika af te reizen. Na een busrit van 36 uur (!) zijn we weer op Zuid-Afrikaanse grond. Heerlijk om hier weer te zijn! Family time tijdens de feestdagen!

Een bezoekje aan de lokale dokter mag dan niet ontbreken.

Check!

Maar wel een goede ervaring, binnen anderhalf uur stond ik weer buiten, lab- en bloedonderzoek uitslagen binnen en medicijnen op zak.

Nog geen 6 uur later voelde ik me al weer bijna  het heertje! En wat voelde ik me beroerd de afgelopen dagen….

Inmiddels hebben we de luxe en de idyllische stranden van Zanzibar achter ons gelaten (die waren enkel voor onze eerste week geboekt) en is de cultuurshock des te groter!  Op het vakantie eiland Zanzibar kun je de armoede makkelijk negeren, hier op het vaste land is er geen ontkomen aan.

Voor we aan deze reis begonnen heb ik me afgevraagd in hoeverre Tanzania vergelijkbaar is met Zuid Afrika. Heel veel dingen komen overeen, maar hier heeft echt de tijd stil gestaan. Veel onverharde wegen, gemeenschappen waar ze afhankelijk zijn van 1 waterpomp en dus geen stromend water hebben en ‘normale’ winkels zijn hier lastig te vinden enkel hutjes waar frisdrank en koekjes of alcohol wordt verkocht of kleedjes met 1 soort fruit en waarvan de volgende 10 precies hetzelfde verkopen!

Vanaf Stone Town, Zanzibar hebben we de boot naar Dar es Salaam genomen. De stad zelf is weinig interessant en we zijn daarom vooral buiten de stad geweest. Maar pfoe, wat is het warm daar zeg! Blij dat we na 3 dagen de 'Dar es Salaamse’-hitte konden ontvluchten en het vliegtuig naar Arusha konden pakken.

Ik schrijf wel vliegtuig, maar het was een vliegtuigJE met plek voor slechts 13 mensen. Na een prima vlucht met hier en daar wat turbulentie komen we aan in Arusha waar het vliegtuig nauwelijks de landingsbaan heeft geraakt en de piloot besluit de eerste bocht rechts te nemen. Het was alsof we door Max Verstappen naar de aankomsthal werden gereden. Maar wel weer een beleving!

Arusha is dé plek voor wat betreft safari’s. Van hieruit kan je veel parken bereiken en we hadden het geluk in Zanzibar Carolyn te hebben ontmoet die toevallig in Arusha woont en nog wel een kamer voor ons over heeft. Ideaal!

We hebben besloten naast andere sight-seeing uitstapjes, 2 parken te gaan bezoeken; Tarangire National Park en Lake Manyara National Park. Wauw, wat hebben wij veel gezien, zo gaaf, we konden de olifanten en zebra’s bijna aanraken, zo dichtbij!!!!

Inmiddels zijn we via Morogoro en Irringa in Mbeya aangekomen, waar we de grens over gaan naar Malawi.

There is something very magical and exotic about Zanzibar that immediately catches your attention. Even though I couldn’t pin point what it is exactly it still felt alive and exciting; maybe it was just the heat wave that you feel the moment you get off the plane. But it couldn’t be otherwise, arriving in a small plane at a tiny little airport where time has stood still, everything is still done manual and not being crowded by popular western shops; in fact there are no shops at all.

People are very friendly, helpful and always greeting: Karibu – welcome; actually that is how it is throughout the whole Tanzania, people are very friendly in general. You will get moody faces as well and awkward moments like when someone cutting in the line or standing very close to you at the help desk which seems pretty normal around here. After some times you will notice those small details that would be no go in some parts of the world but here it is all possible.

For example; from the moment we arrived here it felt very safe and welcoming. In fact, I very often leave my bag with a camera and my clothes next to the beach while going for a swim and I always return to find it untouched. But it sometimes rains in paradise – at first I did not notice this until my wife pointed it out, I guess I was still struggling with the currency. Apparently, every time we pay for something we didn’t get our exact change back, this happened a few times at different places. Usually, I would get angry about this sort of things but this time I let it go and observed.

But it gets even better, shops have no prices and the moment you struggle to speak Swahili the price goes higher. Some restaurants have no menus and no prices. We made friends with two locals and this is when it became clear and explained by a restaurants owner without any shame at all. Tanzania has two price schemes, local prices and tourists prices; mind you I am not talking about natural parks or other touristic destinations whereby I think it is fair that locals pay less than other visitors.

The names of these two prices are very interesting, alerting and have a deep unethical hidden meaning. The local price is called Swahili price and the tourist price is “Mzungu” price which is literally translated “White person” price.

This is where it gets very interesting; we befriended two locals; a Canadian lady (White) who is living in Tanzania for almost 20 years and a Tanzanian gentleman (Black ), who both speak perfect Swahili. Proudly they took us on a day trip; a lovely walk around the lake Duluti followed by a lunch at the restaurant with a great lake view; a place you could spend the whole day at, so we did. When we received our bill, Rajabu (Tanzania gentleman), noticed our bill was higher than his while we had the same dish. After a long argument (in Swahili) between our hosts and the waitress about the price the owner was called.

When she got at our table she was angry with our Tanzanian host for making a big deal about it. “They are not Tanzanians therefore they have to pay Mzungu price.” That’s how it is and there is no arguing our way out of it. Caroline (Canadian lady) asked in perfect Swahili – which price did I pay? Mzungu price! Answered the owner.” But I live here”… “but you are white”…. We laughed and paid our bill because it was pointless explaining her how wrong this is. I realised I was doomed – here I am a proud African in my home continent yet still had to pay the “White person” price.