आकाङ्क्षा

I am unsure why. I don´t know why. I don´t know if I will ever know. I am willing to know. But I won´t ever know entirely why. Even if I knew entirely why. I would not know how to explain entirely what I know. I am triggered. While I function carefree.

Iedere dag word ik wakker in een brandend huis. Zwevende vergrootglazen omringen de ramen. De eerste vlam begint in de hoek van mijn slaapkamer. Kuchend word ik wakker. De kamer vergrijsd van de rook. Ik zie haast niets voor me ogen. De toekomst is een term verworden tot een wildernis uitzichtloos. Ik kan de toekomst niet inzien voor de betekenis ervan. Ik krijs het uit van de vicieuze cirkel die mij bekneld. Een knelpunt in mijn nadering tot verandering. De vlammen kunnen mijn dood nog niet verworden. Voordat ik de liefde van mijn leven weerzie. Ik begeef mij tot de waarheid. Ooit verhuis ik.

This is not my reality. I notice it every day. I could write a book, yet I don´t. I am distracted by disaster of reality. Disaster of reality is in disagreement of what is lovely to me. It would be lovely to me, to write a book and share it. Words living on their own, long after I have left my bodily. My attempts are empty. I think I know where to start, but I must know surely. Maybe it is not worth it to me. Maybe I need to understand why I would write a book at all. I seem to be waiting on my own. Waiting on myself to start. Maybe I rather stay in this vicious cycle of considering it is better if my dreams remain out of reach than living my dreams. Before a new disaster occurs and I cannot live my dreams anymore. Disaster of reality is guaranteed. Maybe therefore I need to write a book despite disaster of reality.

Het is de bitterzoete symfonie van het leven. Een gemaskerd bal waarvoor sterrenstof is uitgenodigd. De zon daagt voor niets op. Het is de precisie van deze liefde waarvan ik kan leven. Dagenlang hoef ik niets te eten. Ik dans gerust somber met het sombere mee. Het blijft hoe het ook zij zonnig. Dag in, dag uit zijn er sterfgevallen. Hen die moorden en zichzelf moorden vangen haat desondanks geen ziel een vangnet voor haat is. De mens maakt van andermans handen zielenpoten. Fenomenaal ontspint medelijden. Ik kan jou zien lijden, jij kan mij zien lijden desondanks lijden wij niet met elkander. Ik weiger om te klagen. Ik acht de werkelijkheid voor hetgeen het is. Maakbaar, vormloos. Alvorens het naderen van het uur des doods, leren wij rouwen. Wij kunnen enkel elkander in de gelegenheid stellen om te leven. Misschien liefde en leed delen. In elk geval de gunst van het leven menen.

De tragedie van een nieuw jaar klopt aan. Desondanks ik niet open wil doen, slijpt kwik doorheen elkeen bres van mijn huis. Deze hoerenhuis is geen huishouden. Koper en zweepslagen klinken uit het verleden. Van de muziekensemble slavernij. Ik word omsingeld door mijn berouw. Ik vouw ineen tot de stapels brieven ongelezen. Desondanks geadresseerd aan mij, vinden liefdevolle woorden mij niet. Naar mijn misnoegen kom ik er niet aan toe om enveloppen te openen. Deze realiteit is haast onecht, tijd is een blokkade. Ik jammer weg in de presentie, uitziende naar een uitweg. Toen het leven binnen mijn huid nog best goed aanvoelde, blijft kwijt. Het beste schijnt om het moment van nu te waarderen. Mocht jij zelf niet gewaardeerd zijn voor wie je bent, kun je er enkel van dromen hoe het is, sinds de werkelijkheid jou ontkend.

In jouw dromen ben jij het waard. Jij zingt de sterren van den hemel. De rode tapijt rolt voor jou uit, voor jouw presentie is uitnodigend. Moeiteloos vermaak jij muziekplaten die men luisteren wilt . Jij regisseert jouw eigen muziekvideo´s . Jij valt onvermijdelijk in de prijzen vanwege nominatie. Jij verdient de nodige aandacht en eenieder wilt jouw aandacht. Jij evolueert waarbij niets en geen enkel persoon jou tegenhoudt. Jouw muziek is onvergetelijk, jouw zangkunst behoort tot een onmisbaar geluid. Jij bent een klank van schoonheid. Enkel in pracht en praal daag jij op. Enkel diamanten en parels complimenteren jouw huid gepaard met goud en zilver. Onbeschrijfelijk uitmuntend ben jij. Een verwezenlijking van schoonheid. Jij bent een afstammeling van al hetgeen onbetaalbaar. Jij zou aanbeden moeten worden, desondanks ben jij nederig en daarvoor ben jij een meesteres. Eenieder is leergierig voor jouw les.

Woman, pregnant woman say farewell to your slow, quiet mornings. No more awaiting sunrise after you have been drunk all night. You have to be sober, up, ready and remain present. When you have been carrying your sprout, you must be willing to repeat after yourself, caress and exclude your own wants. You may have been praying to be released from your sins, but you did not include refraining from sexual intercourse. Therefore it is required to sacrifice the plantation of your own future. Your child free life is forever unknown. You will be stuck on a leash, for a child you will give birth to. Tired, sad or angry in the process, from now on you are a slave. Unless you decide to unalive your own child.

I love the fact that no person on Earth sincerely cares, about another person. It is an everlasting truth and I love the truth for what it is. There are certain prophets hailed and worshipped for the truth they declared to spread, worldwide. Despite the fact they were human, too. I wake up to the same truth. I attempted to be altruistic myself yet the daily dallying delayed me to proceed my sincere quest to be altruistic, sincerely. Eventually I considered that I, myself, exist. I would love to give my salary every month to whomever needs it, though I have needs, myself, to fulfill. While I am nobody, nothing in particular. Fortunately, I am here.

Isn´t she lovely? No, she is bloody beautiful. Her eyes are bluish fragments of the Aegean Sea. When she blushes, tones of harmony show. I am in awe, and she deceives me gladly. She doesn´t love herself yet she claims she is in love with me. I, one of the most beautiful creatures she has ever laid her eyes upon. It is the malodor of the garden beneath her tongue, where seeds of lies grow. Nonetheless, I liked the smell, for it is revealing how useless hate is. Her jonglery led me to being raped by her lover. The least I could do was to forgive her.