Alexander Lefevre

Expo

Als expo wou ik graag eens out of the box gaan. Ik wou graag eens gechoqueerd worden door kunst. Daarom dacht ik aan het Mima. Samen met een vriend ben ik er naartoe gegaan en hebben we er een fijne namiddag/avond in Brussel van gemaakt. Ik ben niet gechoqueerd uit het museum gekomen, maar sommige werken hebben zeker iets met mij gedaan.  

De tentoonstelling die gaande was in het Mima heette ‘Obsessions’. Het was een tentoonstelling met enkel kunstwerken van artiesten met een (mentale) beperking. Kunstenaars met een (mentale) beperking maken soms zelfs betere werken. Wanneer een kunstenaar in de twintig is gaat hij gedurfdere werken beginnen maken. Wanneer hij ouder is, gaat dit terug achteruit. Mensen met een beperking kunnen in die energieke periode blijven. De kustenaars die we in deze tentoonstelling te zien krijgen, kwamen voornamelijk uit La “S” Atelier waarvan het centrum in het Waalse Vielsalm ligt. Ik vind het concept op zich al heel aantrekkelijk. Ik vind het belangrijk dat we tonen dat mensen met een beperking ook aan kunst kunnen doen. Uiteindelijk zijn ze toch niet zo verschillend van ons zoals sommige mensen beweren. Het is belangrijk dat we aandacht geven aan groepen in de maatschappij die zogezegd ander zijn dan de ‘normale’ normen. Zo zullen we merken dat we uiteindelijk meer op elkaar lijken dan we denken en allemaal schitteren op onze eigen bijzondere manier. En al wie dat tegenspreekt, kijkt gewoon niet goed genoeg.  

Het ene werk heeft mij al wat meer aangesproken dan het andere. Het aanbod was zeer gevarieerd. Dat is fijn, want wanneer iets je niet aanspreekt, weet je dat je in de volgende zaal met een ander idee kan bezig zijn. Ik heb wel mijn top 3.  

Het eerste werk dat ik schitterend vond, was in een grote, groen geschilderde zaal. Wanneer je er toekomt zie je boven je allerlei vlaggen hangen en zie je recht voor je een voorwerp dat sterk aan een voertuig doet denken. Helemaal tegen de verste muur stond er een soort tafel met twee stoelen. Maar het perspectief van die tafel en die stoelen klopten onderling en afzonderlijk niet. Er werd dus op een heel verrassende manier gespeeld met perspectieven. Ik vond dit een tof werk, omdat het werk van elke plaats anders was.  

Mijn tweede favoriet ligt een verdieping hoger. Dat waren voorwerpen die volledig omwikkeld waren met wollen draden of elastieken. Dit werd dan bezet met kapot speelgoed. Wat ik zo fascinerend vind is dat we de objecten niet kunnen zien, maar ons toch perfect kunnen voorstellen hoe het object eruitziet. De kunstenaar speelt hier echt met de manier waarop onze hersenen dingen meteen gaan invullen. We nemen dingen niet gewoon waar, maar stellen ons altijd de vraag wat we zien en in welk hokje we het kunnen steken. Anders hebben we een 'foutmelding' in ons hoofd. Zeer fascinerend werk.  

Het laatste werk dat ik nog ga vermelden, was ook het laatste werk in de tentoonstelling. Dit was een kleine ruimte waar een bureautje stond. Op dat bureautje lagen kleurpotloden, stiften en allerlei knustelmateriaal. Als je rondkijkt zie je aande muren allemaal posters van Disney prinsessen, populaire kinderfilms, tekeningen van kinderen... Op het eerste zicht denk je dus in een kinderkamer te zijn. Als je echter wat beter kijkt zie je dat er ook hier en daar foto’s met zwaar erotische inhoud. Ook zien we heel soms Michael Jackson opduiken en het is aan het licht gekomen wat hij met enkele kinderen heeft gedaan, wat niet betekent dat zijn muziek niet meer gewelidg is. Maar uit die laatste elementen maak ik op dat het een kamer van een pedofiel is. Ik vond dit zeer interessant, omdat je beeld helemaal omslaat wanneer je beter kijkt.  

Podium

Samen met mijn ouders ben ik naar het Zwanenmeer geweest in het Capitool in Gent. Ik wou hier al heel lang naartoe gaan, omdat ik graag eens ballet live wou zien en ook omdat ik zot ben op de muziek van Tchaikovsky.

Tijdens de twee uur en een half lange voorstelling, krijgen we het verhaal van dit schitterende sprookje te zien, vertaald in dans. Het is niet altijd even makkelijk om te begrijpen wat er gebeurt. Daarom is het wel handig om al eens op voorhand het verhaal te lezen. Dit maakt de ervaring rijker. 

Tijdens het eerste bedrijf zijn we in het paleis. Het is feest, want prins Siegfried is meerderjarig geworden. Mannen en vrouwen dansen samen en ik kreeg hier echt een opgewekt en blij gevoel van. Het was wel de hofnar die de show stal met zijn pirouette van minstens een minuut zonder ook maar één voet op de grond te zetten. Ongelooflijk! Op een gegeven moment slaat de sfeer om. Siegfrieds moeder komt naar het feest om hem erop te wijzen dat hij op het eerstvolgende bal een meisje moet kiezen om mee in het huwelijksbootje te stappen.

Tijdens het tweede bedrijf gaat de prins jagen. Wanneer hij een zwaan wil neerschieten komt Odette, de koningin van de zwanen, ertussen. Ze legt uit aan de prins dat ze betoverd zijn door tovenaar Von Rothbart en dat ze in werkelijkheid mensen zijn. Enkel ’s nachts nemen ze hun menselijke gedaante aan. Het wordt dan ook nacht, maar het is als toeschouwer niet duidelijk wanneer de ballerina’s zwaan zijn en wanneer mens. Dat vind ik wel jammer. Maar de ‘Danse des petits cygnes’ maakt dat helemaal goed. De prins en Odette worden onmiddellijk verliefd op elkaar en dansen samen de ‘Pas de deux’. 

Daarna volgde het derde bedrijf. Dit was weer in het paleis. Het is weer feest aan het hof, want de prins zal een meisje uitkiezen om mee te trouwen. Eerst zien we verschillende volksdansen. Dit was het leukste deel van dit bedrijf, omdat de dans en de muziek heel gevarieerd waren in dit deel. Dan komt de tovenaar Von Rothbart met zijn dochter naar het feest. Hij heeft zijn dochter betoverd zodat zij er precies hetzelfde uitziet als Odette. De prins vraagt haar dus als zijn vrouw. 

Maar tijdens het vierde bedrijf beseft de prins dat het bedrog was van de tovenaar. De prins keert terug naar de echte Odette en samen dansen ze op het meer. Maar Von Rothbart laat een storm los op het meer, waardoor ze bijna verdrinken. Gelukkig overwint hun liefde die storm. Ik vind het fijn dat ze op het einde zijn afgeweken van het origineel en er een ‘happy end’ van hebben gemaakt. In het origineel verdrinken de geliefden door de storm. Dat is dramatisch en typisch voor de romantiek, de periode waarin het is geschreven. 

Mensen durven het te vergeten wanneer ze naar een ballet kijken, maar de muziek is van cruciaal belang. Muziek bevestigt de gevoelens van de dansers en maakt je dus in staat om het verhaal beter te kunnen begrijpen. Het live orkest heeft de muziek op geweldige manier gespeeld. Op het orkest is echt niets aan te merken. De hobo heeft het bekendste stuk van dit ballet zeker eer aangedaan. 

Uiteraard hebben de decors ook een zeer belangrijk rol bij het verhaal. Ze zorgen ervoor dat je de gebeurtenis kan situeren. De decors waren zeer mooi, maar redelijk sober. Ik snap wel dat dat komt doordat dit een reizend gezelschap was. Het is niet makkelijk om gigantische decors mee te nemen. Er waren drie decors: het kasteel tijdens het eerste bal, het meer en het kasteel tijdens het tweede bal. Ze waren wel heel aangenaam om naar te kijken, want er waren zachte tinten gebruikt. Ze verstoorden het zicht op de dansers zeker niet. 

De kostuums waren ook wondermooi. Vooral de verschillende jurken voor de ballerina’s waren prachtig afgewerkt. De kostuums maakten goed duidelijk wie wie is. 

En dan ten slotte het belangrijkste: de dans. Ik had nog nooit live een ballet gezien. Ik was zeer aangenaam verrast. Het is echt schitterend hoe die mensen kunnen dansen. Het is allemaal tot in de puntjes afwerkt. Je weet gewoon dat ze enorm hard gerepeteerd hebben. Soms vroeg ik mij echt af of het geen robotten waren waar ik naar aan het kijken was. Op een gegeven moment was er wel een danser die even wankelde tijdens zijn eindpose. Hij had net een solo gedaan met heel veel sprongen. Hij heeft het fantastisch gedaan en heeft zich uiteindelijk goed kunnen redden. Het toppunt was wel echt de ‘Danse des petits cygnes’. Vier ballerina’s zijn in elkaar gehaakt en dansen met focus op hun voeten. Ik was waarschijnlijk met open mond aan het kijken en vroeg mij constant af of het wel echte mensen zijn waar ik naar zat te kijken. Ze dansten zo synchroon. Als je zoiets ziet, hou je toch wel even je adem in. Daar word je echt emotioneel van!

Extra

Extra

Extra