Πόνεσα

Δέθηκα

Και αφέθηκα

Λύγισα

Έσπασα

Κάπου στα μισά χάθηκα

Έφυγα

Νόμιζα πως ερωτεύτηκα

Και ίσως τελικά να το έκανα

Γέλασα

Έτρεξα

Και πάλεψα

Χόρεψα

Αγάπησα

Και αγαπήθηκα

Ταξίδεψα

Έχασα άτομα

Προσπάθησα

Κοίταξα τα αστέρια

Ένιωσα ελεύθερη

She never looked nice.

She looked like art, and art wasn't supposed to look nice; it was supposed to make you feel something.

–

Ποσο περιεργο που αυτη η φωτογραφια τραβηχτηκε πριν απο 2 χρονια,χωρις ιχνος απο εσενα.

Ποσο περιεργο που λιγους μηνες αργοτερα,μετα απο αυτην την ληψη,σε γνωρισα πρωτη φορα.

Πως περνανε οι καιροι;

Ποσο αλλαξες εσυ;

Και θα σε θυμηθώ

Και θα με θυμηθείς

Και θα σταθούμε λίγο παραπέρα

Να γελάσουμε με τους εφηβικους εαυτούς μας

Να μιλήσουμε για εκείνο τον αμοιβαίο έρωτα που ποτέ δεν..ή μάλλον ,που παραλίγο ζήσαμε

Να μισησουμε κι οι δύο τον εγωισμό μας που δεν μας άφησε να το ζήσουμε τότε

Να σε κοιτάξω και να προσπαθήσω να βρω το ίδιο πάθος στο βλέμμα σου που υπήρχε τότε

Και να αναρωτηθώ αν θα κοιτάξεις κι εσύ να το βρεις στο δικό μου

Και ύστερα να σε ρωτήσω, γιατί θα έχω κουραστεί πια να μαντεύω

Κι έπειτα να κλάψω εκεί μπροστά σου

Οποία κι αν είναι η απάντηση

Όταν έχει να κάνει με απωθημένο

Αν ένοιωθες τότε, ματώνει η ψυχή, που δε ζήσαμε όσο θα μπορούσαμε και θέλαμε να ζήσουμε

Αν δεν ένοιωθες, η ψυχή γίνεται κομμάτια μπροστά στην αλήθεια που αγνοούσε χρόνια

Δεν θα εχει σημασία πια

Και στην αγκαλιά σου να με πάρεις

Σε εκείνη την αγκαλιά που τόσο πολύ επιθυμούσα να χωθώ τότε

Δεν θα έχει σημασία

Αφού δεν θα είμαστε πλέον οι εφηβικοι εαυτοι μας

Αφού θα έχουμε μεγαλώσει, θα έχουμε αλλάξει

Και ενδεχομένως

Να σε χαιρετήσω στο τέλος

Και να πάω να βρω τον άνθρωπο μου