Returnee

Sarah,

Maikli lang ang buhay at walang kasiguruhan ng bukas kaya kung nababasa mo to ay marahil nasabi ko na, na gusto kita. Anuman ang iyong sagot, hiling ko lang na sa paglipas ng lima o sampung taon ay kung mababalikan natin 'to sana'y tatawanan na lang bilang magkaibigan man o kung pinalad ay higit pa dito.

Pagdating sa'yo, ang dami kong gustong sabihin pero pili na lang ang maisulat at di naman sigurado kung mabasa mo ito.

Ang sabi ko, hindi na ulit aamin - kung di kasama ang intensyon na habulin at kilalanin, higit bilang kaibigan. Ang sabi nila, at least walang pagsisisi, nasabi ang laman ng puso. Pero sa akin nandun ang posibleng pagsisisi, kasabay kasi ang posibleng pagsabotahe sa sarili, hindi nababalanse ang bugso ng damdamin. Nakakahinayang ang pagkakaibigan. Pero paano naman uusad kung hindi magtatangka? Kung hindi susugal at ipaubaya sa tadhana nang di na maging palaisipan ang lahat ng "paano kaya".

~~~

Umabot na nga ng dalawang linggo. Hindi pa rin tapos at marami pang nakaimbak na salita.

~~~

Isang buwan. Hindi pa rin matapos ang kwento. May takot pa rin sa pag-amin. Samu't saring emosyon na yata ang naramdaman. Naghihintay pa rin ng tamang pagkakataon. Kahit pagkakataon na lang, hindi naman kailangan perpekto. Ang gusto ko lang ay totoo. Malayang maging totoo sa'yo. Walang paligoy-ligoy at kung anumang gimik at drama, direkta lang sana maiparating sa'yo lahat ng totoo na laman ng puso at parating tinatakbo ng isip. Naghihintay na sa susunod na pagtunog ng selpon ay mensahe mo ang nakaabang. Maglalakad lang muna saglit at baka sakali makasalubong ko sa daan ang lahat ng hinahanap na kasagutan. Hindi na ko hihingi ng anu pang senyales, kukunin ko na lang at saka minsan pa, ipaglalaban.

Alam mo ba, sa bawat yugto ng buhay ko na ako'y nagkagusto (naipilit man lang) ay kahit papaano'y nagkaroon ng aral bawat engkwentro.

~~~

Naikwento ko na ito sa'yo ngunit kahit pahapyaw lang ay masabi ko muli, Elementary: Grade 5-6, natutunan ko na mahalaga ang tamang pag-amin.

High School: 3rd-4th year, natutunan ko na mahalaga ang tamang pagkilala at pakikipagkaibigan - hindi gusto ang ideya ko lamang sa'yo kundi kung sino ka talaga.

College 2.0 - 1st-2nd year, natutunan ko na sa pagkilala at pag-amin, nandun din dapat ang kapasyahan at intensyon - ang commitment at pagpili sa'yo sa habambuhay.

Papa,

Huli man ng dalawang linggo dahil naging abala ay maihahabol pa rin ang pagbati sa'yo ng Happy Father's Day 🥳

Salamat po sa lahat. Totoo naman, mapalad kami sa inyo. Sa sipag at tyaga kaya kami nandito ngayon, sa tulong at habag na din ng ating Panginoon.

Mag-ingat po kayo palagi at panalangin namin bigyan pa kayo parehas ni mama ng mahabang buhay na maeenjoy ninyo. Malusog, malakas at malayo sa sakit.

Lola,

Tama ka pala, nakakamiss nga ang wala ka. Minsan, inaalala ko pa din kung pano ka tumawa, humalakhak kahit kami'y naaasar na. Siyam na dekada. Kahit nakakalimot ka na, dala mo pa rin ang bigat at lalim ng iyong karanasan. Sana mas napakinggan ko pa. Tiyak meron pang naitagong karunungan sa likod ng iyong mga kwento. Sana mas nakinig pa ako. Kung ang hanap mo lang naman ay makakausap at makakasama.

Paborito kong alaala ay nung tayo lang ang magkasama, pandemic gawa ng covid. Wala kang magagawa kundi pagtyagaan ang luto ko na minsan matabang, minsan sunog at minsan pangalawang init na. Pero kahit na ganon, sinasamahan mo pa rin ako kumain habang kumukuyakoy ka sa iyong upuan na tila sapat kung ano ang meron at batid mo na kung ano mas mahalaga ay wala sa kung ano ang nakahain at nakikita. Hindi ko alam kung ano iyon para sa'yo at di ko na malalaman. Isang misteryo na lang na walang kasagutan.

Hindi ganoon kaganda ang kwento nila tito at tita, maraming pait o hinanakit na tumagal pa nga ng maraming taon. Pero di ko alam kung dapat ko bang pinangkinggan at pinagbasehan ng pakikitungo ko sa'yo. Hindi ko na alam at hindi ko na naabutan. Ang alam ko lang, ikaw ang isa sa unang naging proud nung pinakita ko ang perpekto kong papel nung Grade 1 ako. Pinakaunang ala-ala ng iyong pagtawa. At alam ko din na sa pagkamit ko ng pangarap na makapagtapos, makapasa at maging inhinyero, ikaw ang isa sa pinakamasaya. Ikaw ang naiinip at nag-aabang, at pasensya na sa dami kong naging pasakalye sa buhay ay di nyo na naabutan. Ang daya lang, di man nakabawi sa inyo kahit papaano.

Ikaw din ang unang katampuhan nung ako'y bata pa at sumpungin dahil magkaiba nang gustong panuorin. Di ako kinibo at di kumain at nagkulong sa kwarto. Pasensya na po, masakit pa rin sa loob at nakapagsabi ng masasakit na salita nung kayo'y dapat ay inuunawa na. Pero di nyo na tanda, madali na makalimot sa ganon, madaya lang kasi mabigat pa rin sa amin yon. Ngunit sa huli, di mo nakalimutan na kami'y ipagdasal at abangan kung paano magtagumpay. Pasensya na po, paano ba makabawi sa inyo.

He unlocked the door. The stillness that welcomed him was accompanied by the faint smell of petrichor and the leftover quiet of the storm.

He slung his bag off his shoulder and leaned it gently against the wall. Without giving much of a thought, he walked over, rolled up his sleeves, and take the mop standing by the corner.

there will come a time that we are more gone than we are more present.

yet in this big canvas called life, we are sure to leave a stroke of beauty - the mark of our existence.

that is for tomorrow and the day after,

But one day, you will no longer drift.

you always love the company,

start trusting yourself, everything might start falling into place once you build it

don't take things too seriously

don't miss opportunities because of lack of confidence,too shy and/or unbothered, and fear of failure

you might hurt others without knowing, take note of your sensitivity

have you giving way too much energy, feelings and thoughts over your crushes? a waste of time and possibilities

is not red, green, and white

Out of pure silverlinings,

it's golden dye

what could have been