ve şimdi sen, eski ve cızırtılı bir radyoda çalan şarkılar gibisin. anlaşılamıyorsun ama çok can yakıyorsun.

her guzel seyi kirip dökmüşüm

ben çöpmüşüm, ben çökmüşüm

kafamın içindeki seslerle boğuşurken, yanımda hep seni aradım.

ama o şiirler beni affetsin. gönlümü put sanıp kıranın, evini çakmak bilip yakacağım.

Tahammül sınırım çoktan aşıldığından beri insanlarla daha az görüşmeye, hislerimi açmamaya ve tuğla tuğla duvar örmeye başladım. 

görünürde en büyük zayıflık belirtisi: titremek.

İnsanlar, insanların içinde, insana hasret yaşarlar.

o kadar yorgun hissediyorum ki mental olarak hiçbir şey olmasa da bu hep böyle devam edecekmiş gibi

O his gerçekten korkutuyor beni

icimi kipir kipir eden bir ihtimal gerceklessin