"Hər şey yolundaymış" kimi göstərmək də ayrı yorur insanı.

Hərkəs bir gün gedər, geridə qalan isə gözəl lakin bir o qədər acı xatirələr.

Darıxdığım insanlar var, hansı ki hər gün danışıb etdiyim insanlar idi və arada onlarla yenidən əvvəl ki, kimi olmaq istəyirəm. Amma sonra mənə qarşı etdikləri hərəkətlər, vecsizlikləri xatırlayıram. Və sonra deyirəm ki, elə olduqları yerdə qalsınlar.

Və bir gün sevdiklərində öləcəyini ağlına gələndə insanın çarəsizliyi

Günümün çoxunu həyatım nə vaxta qədər bərbad davam edəcəyini düşünürəm. 4 divar arasında günlərim sürətli gedir və mənim əlimdən də heç nə gəlmir. Hər səhər durub bu vəziyyəti düzəlt deyirəm, elə deyərək də qalıram. Əvvəl həvəslə etdiyim şeyləri indi edə bilmirəm. Hər şeydən birinci xəyallarımı reallaşdırmağ gəlirdi, belə gedişlə onlarda olmayacaq. Həvəsim, gücüm qalmayıb artıq. Dağ qədər dərdim olmasa da xoşbəxt hiss etmirəm özümü, edə də bilmirəm, alınmır. Belə desəm xoşbəxtlik sözün əsl mənasını da bilmirəm. Qəribə vəziyyətdi, nə edəcəyimi bilmirəm. Uçurumun kənarında dayanmış kimiyəm. Deyəsən cismimdən əvvəl ruhum ölür...

Qürur deyilən bir şeyin köləsi olmuşuğ.

Allah heç kimi qrup yoldaşlarına möhtac edib, bir şey soruşdurmasın 🤦🏻‍♀️

Başqa bir ölkəyə getsəm, sanki bütün dərdlərim, problemlərim də bitəcək.