A kingdom for a broken heart

Dit is de laatste avond dat woij spreken

want dit vertrek duidt geen geluid

dan van de mond het zoete breken.

Het wrijven tussen huid en huid

doet alle woorden in jou groeien;

mijn warme adem wist ze uit.

Verhevig het bewegen

en leg het spreken stil

tot alles is verzwegen.

Vervang het woord door een gebaar

en spreek niet meer want

wat gesproken is, is niet meer waar.

You do not have to be good.

You do not have to walk on your knees

for a hundred miles through the desert repenting.

You only have to let the soft animal of your body love what it loves.

Tell me about despair, yours,

and I will tell you mine.

Meanwhile the world goes on.

Meanwhile the sun and clear pebbles of the rain

are moving across the landscapes,

over the prairies and the deep trees,

the mountains and the river.

Meanwhile the wild geese,

high in the clean blue air,

are heading home again.

Whoever you are, no matter how lonely,

the world offers itself to your imagination,

calls to you like the wild geese,

harsh and exciting,

over and over announcing your place

in the family of things.

Een koopman met een tros ballonnen riep op de Dam: wie maakt me los?  Een man werd door zijn roep gewonnen en kwam en kocht de hele tros.  En mensen, elk met zijn gedachten zonder te weten wat hen trok, vormden een kring rondom en wachtten of de tros los kwam van de stok.  En die hem kocht en vrij mocht geven trad zwijgend midden in de kring.  Het werd zeer stil. Hij wachtte even en trok de koorden van de ring.  En dansend was hij al ontstegen, die van ons ieder meenam wensen een leven lang verzwegen en zweefde boven Amsterdam.  Hog, hoog boven de Westertoren zagen wij hem in de avond gaan: tot wij hem uit het oog verloren, de druiventros van Kanaän. 

Take this kiss upon the brow!

and, in parting from you now,

thus much let me avow - 

you are not wrong, who deem

that my days have been a dream;

Yet if hope has flown away

in a night, or in a day, 

in a vision, or in none,

is it therefore the less gone?

All that we see or seem

is but a dream within a dream

I stand amid the roar

of a surf-tormented shore,

and I hold within my hand

grains of the golden sand -

how few! yet how deep they creep

through my fingers to the deep,

while I weep - while I weep!

O God! can I not grasp

them with a tighter clasp?

O God! can I not save

one from the pitiless wave?

Is all that we see or seem

but a dream within a dream?

Denkend aan Holland

zie ik breede rivieren

traag door oneindig

laagland gaan,

rijen ondenkbaar

ijle populieren

als hooge pluimen

aan den einder staan;

en in de geweldige

ruimte verzonken

de boerderijen

verspreid door het land,

boomgroepen, dorpen,

geknotte torens,

kerken en olmen

in een grootsch verband.

De lucht hangt er laag

en de zon wordt er langzaam

in grjize veelkleurige

dampen gesmoord,

en in alle gewesten

wordt de stem van het water

met zijn eeuwige rampen

gevreesd en gehoord.

From childhood’s hour I have not been

as others were - I have not seen

as others saw - I could not bring

my passions from a common spring --

From the same source I have not taken

my sorrow - I could not awaken

my heart to joy at the same tone - 

and all I lov’d - I lov’d alone - 

Then - in my childhood - in the dawn

of a most stormy life - was drawn

from ev’ry depth of good and ill

the mystery which binds me still - 

from the torrent, or the fountain - 

from the red cliff of the mountain - 

from the sun that ‘round me roll’d 

in its autumn tint of gold - 

from the lightning in the sky

as it pass’d me flying by - 

from the thunder, and the storm - 

and the cloud that took the form

(when the rest of Heaven was blue)

of a demon in my view

I reach’d my home - my home no more - 

for all was flown that made it so - 

I pass’d from out its mossy door,

in vacant idleness of woe. 

There met me on its threshold stone

a mountain hunter, I had known

in childhood but he knew me not.

Something he spoke of the old cot:

it had seen better days, he said;

there rose a fountain once, and there

full many a fair flow’r rais’d its head:

but she who rear’d them was long dead,

and in such follies had no part.

What was there left me now? despair - 

a kingdom for a broken heart.