2000 babie

palagi kang uuwian.

lagi't lagi akong babalik;

ikaw ang aking pahingahan,

sa mundong galit.

ang apat na sulok ng kwarto,

ang siyang naging saksi

sa bawat tawa't hikbi,

araw o gabi, nakatalukbong ng kumot.

pero paano kung ang tahanan,

na iyong sandigan

ay binabalot ng sigawan?

tainga'y mabibingi sa sumabatan.

nais ko magtagal sa labas

hanggang sumilip ang sinag

ngunit hindi ako mapanatag;

hindi ako makaiwas.

sa tapat ng pinto,

nasa pagitan ako ng

sigawan at katahimikan,

buntong-hininga...

"bakit ngayon ka lang?"

"kayo na lang talaga nasusunod eh 'no?"

"ayos ka ah? akala mo kung sino ka"

"wala ka na nagawang tama"

yuko.

akyat, at humiga sa kama.

hikbi, pabulong:

"pasensya na, hindi na mauulit...

hindi po ako okay, salamat sa pagtanong"

kasabay ng pagpikit,

may luha sa mga mata

unting-unti ko na uli natatamo

ang katahimikan na hinahanap ko.

everything is dark and gray.

the sky is blue yet the wind is cold,

it freezes my soul and my

heart is stoned.

my breath is getting heavier.

my feelings are getting emptier.

i am numb, with the cuts on

my wrist—blood running

down to my arms.

all this questions in

my head, can't even know

the answer i've been

trying to figure it out.

i wanna be one with clouds.

i wanna be one of the leaves,

falling from life, then die.

para kang itim at puti

'di ka tumitingin sa paligid

nakayuko—blangko at madilim

nagpapakalunod at lasing